Από το 1996 τουλάχιστον, όταν οι «μεγάλοι» ηγέτες έφυγαν, η Ελλάδα έμεινε ορφανή και οι Έλληνες τα ορφανά της αναζητώντας μια ακτίνα ελπίδας.
Αρχή όλων το ευχαριστώ του Σημίτη στους Αμερικάνους και το γκριζάρισμα των Ιμίων. Τι να περιμένει κανείς από εκεί και μετά, όταν φτάνεις να πουλάς την πατρίδα σου;
Από εκεί και μετά το χάος, με τα κόμματα και τις εκάστοτε κυβερνήσεις, με τους ανάξιους και ανεπάγγελτους πολιτικάντηδες, να αποφασίζουν για τις τύχες μας και στο τέλος, παρότι εναλλάσσονται στην εξουσία μέχρι και σήμερα, οι πολιτικές που εφαρμόζονται να είναι οι ίδιες, ανεξαρτήτως πολιτικής ιδεολογίας ή πολιτικού προσανατολισμού.
Αλλάζουν κυβερνήσεις και υπουργοί, αλλά οι πολιτικές κοινές, προφανώς χαραγμένες από τους ίδιους δημοσίους υπαλλήλους των υπουργείων, με τους υπουργούς θεατές να απολαμβάνουν μόνο τα οφέλη του βουλευτικού τους αξιώματος. Αυτοί κυβερνούν και οι υπουργοί απλά υπογράφουν μπροστά στην ανικανότητα τους να αξιολογήσουν τα μέτρα και τις πολιτικές που στο τέλος αποτυγχάνουν. Γραμματείς και φαρισαίοι, υπεράνω των πολιτικών ! Ικανότεροι εμπρός στους ανίκανους, άβουλους και ανερμάτιστους υπουργούς. Μάλιστα!
Κυβερνητικές επιλογές βασισμένες σε βιβλιογραφικές αναφορές, μακριά και πέρα από κάθε εφαρμοσμένη πολιτική πρακτική τροποποιημένη ή επικαιροποιημένη στην Ελληνική πραγματικότητα.
Από τότε που για χάρη της ισότητας ο νέος δεν «ξεκουνιέται» από τη θέση του ή τη σειρά του, δίνοντας προτεραιότητα στην έγκυο, τον ανήμπορο , τον άρρωστο, τον Ιερέα, τον εκπαιδευτικό, οι θεσμοί και οι αξίες καταργήθηκαν στην πράξη.
Από τότε που όλα έγιναν ένα και οι πολιτικές οριζόντιες, μπροστά στην ανημπόρια των ακαμάτηδων να ανταποκριθούν στις ανάγκες τις κοινωνίας εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια (30) χρόνια, ζούμε στην απόλυτη παρακμή.
Οι Έλληνες έγιναν φτωχοί, οι τράπεζες σώθηκαν πολλάκις με τα χρήματα που το κράτος έκλεψε από το κομπόδεμα του Έλληνα νοικοκύρη και τα funds έγιναν οι μαυραγορίτες της μεταπολιτευτικής σύγχρονης Ελληνικής πραγματικότητας.
Ποιος δεν θυμάται το «σκάνδαλο του χρηματιστηρίου» , το «σκάνδαλο των εγγυημένων ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου» , το «σκάνδαλο των εξοπλιστικών» με τις «μίζες» που έστειλαν στη φυλακή ελαχίστους εξ αυτών «για τα μάτια του κόσμου».
Οι Έλληνες στενάζουν υπό το ζυγό της σύγχρονής «Δημοκρατικής» διακυβέρνησης,της διακυβέρνησης όμως των ημετέρων. Με νόμους που ψηφίζονται νύχτα, δίνοντας μάλιστα αναδρομικότητα στην ισχύ τους έτσι ώστε να εισπράξουν ακόμα και απ’ αυτή την Ψωροκώσταινα που πουλάει λαχανίδες μέσα στο κρύο και τη βροχή για να επιβιώσει, αλλά δεν έχει ταμειακή μηχανή.
Το κράτος δεν είναι ανάλγητο. Οι πολιτικοί του, το κάνουν.
Αυτοί που όλα τα έχουν αφήσει στην τύχη τους.
Αυτοί που μας οδήγησαν στα μνημόνια.
Αυτοί που πήραν τα σπίτια μας.
Αυτοί που πήραν τις ζωές μας.
Αυτοί που μας πουλάνε δήθεν πράσινη φθηνή ενέργεια.
Αυτοί που δεν εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας.
Αυτοί που η μόνη τους οικονομική πολιτική είναι η φορολογία.
Αυτοί που έμειναν ατιμώρητοι για τη Μάνδρα και το Μάτι.
Αυτοί που με την αδράνειά τους σκότωσαν τα παιδιά των Τεμπών.
Τα Τέμπη ήταν αιτία ( η μεγαλύτερη), όλα τα άλλα ήταν η σιωπή που φώναξε: ΕΩΣ ΕΔΩ – ΤΕΛΟΣ._