Το ΕΠΑΛ Κάτω Αχαΐας αποτελεί ένα ηχηρό παράδειγμα της κυβερνητικής αδιαφορίας για την επαγγελματική εκπαίδευση. Ένα σχολείο που διακρίνεται στην Ευρώπη, αλλά εξακολουθεί να παλεύει με απαρχαιωμένα βιβλία και ελλείψεις εργαστηριακού εξοπλισμού.
Υπάρχουν ειδήσεις που δεν πρέπει απλώς να διαβάζονται, αλλά να προκαλούν αγανάκτηση και πολιτική λογοδοσία. Η περίπτωση του ΕΠΑΛ Κάτω Αχαΐας είναι μία από αυτές.
Την ώρα που η κυβέρνηση διαφημίζει τον εκσυγχρονισμό της παιδείας, την καινοτομία και την ψηφιακή μετάβαση, ένα δημόσιο επαγγελματικό λύκειο καλείται να εκπαιδεύσει τη νέα γενιά με βιβλία ηλικίας ακόμη και 40 ετών!
Σαράντα χρόνια πίσω το εκπαιδευτικό υλικό, την ώρα που η τεχνολογία, η ηλεκτροκίνηση και οι νέες επαγγελματικές ειδικότητες εξελίσσονται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Αυτό δεν είναι απλώς καθυστέρηση. Είναι πολιτική αποτυχία και η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στην κυβέρνηση και στο Υπουργείο Παιδείας, που οφείλουν να εξασφαλίζουν σύγχρονα προγράμματα σπουδών, εργαστήρια και κατάλληλο εξοπλισμό.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι το συγκεκριμένο σχολείο διακρίνεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέσα από τα προγράμματα Erasmus, είναι διαπιστευμένο από το 2016 και καταφέρνει να συνδέει ουσιαστικά την εκπαίδευση με την αγορά εργασίας.
Από τους περίπου 70 αποφοίτους κάθε χρόνο, οι 50 έως 55 βρίσκουν τον επόμενο εργοδότη τους.
Ένα σχολείο καταφέρνει να διακρίνεται στην Ευρώπη χάρη στους ανθρώπους του, ενώ η ίδια η Πολιτεία δεν του εξασφαλίζει ούτε τα στοιχειώδη μέσα για να ανταποκριθεί στις σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες.
Εδώ βρίσκεται η πραγματική πολιτική αντίφαση. Οι επιτυχίες ανήκουν στους εκπαιδευτικούς και στους μαθητές, ενώ οι ελλείψεις βαραίνουν εκείνους που έχουν την πολιτική ευθύνη να τις καλύψουν.
Δεν μπορείς να ζητάς από έναν μαθητή να γίνει σύγχρονος τεχνικός ηλεκτροκίνησης, όταν το σχολείο του δεν διαθέτει την απαραίτητη εργαστηριακή υποδομή. Δεν μπορείς να μιλάς για επαγγελματική κατάρτιση υψηλού επιπέδου, όταν το εκπαιδευτικό υλικό έχει μείνει δεκαετίες πίσω. Κυρίως, δεν μπορείς να απαιτείς καινοτομία, όταν αυτή στηρίζεται στο προσωπικό φιλότιμο, στην αυταπάρνηση και στις θυσίες των εκπαιδευτικών.
Η επαγγελματική εκπαίδευση δεν είναι σχολείο δεύτερης κατηγορίας. Οι μαθητές των ΕΠΑΛ δικαιούνται σύγχρονα βιβλία, εργαστήρια, εξοπλισμό και ίσες ευκαιρίες. Η χώρα χρειάζεται εξειδικευμένους τεχνικούς και επαγγελματίες, αλλά δεν μπορεί να περιμένει ότι θα τους εκπαιδεύσει με μέσα μιας άλλης εποχής.
Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας οφείλουν να απαντήσουν:
Πότε θα ανανεωθούν τα βιβλία και τα προγράμματα σπουδών;
Πότε θα εξοπλιστούν τα εργαστήρια;
Πού κατευθύνονται οι απαραίτητοι εθνικοί πόροι για την επαγγελματική εκπαίδευση;
Ας σταματήσουν, λοιπόν, οι πανηγυρικές ανακοινώσεις για την αναβάθμιση της παιδείας, όταν η καθημερινότητα των σχολείων αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Η περίπτωση του ΕΠΑΛ Κάτω Αχαΐας δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιστατικό ελλείψεων. Είναι η χαρακτηριστική απόσταση ανάμεσα στις κυβερνητικές εξαγγελίες και στην πραγματικότητα που βιώνουν μαθητές και εκπαιδευτικοί.
Οι διακρίσεις ανήκουν στους εκπαιδευτικούς και στους μαθητές. Οι ελλείψεις ανήκουν στην πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης.
Η δημόσια παιδεία δεν είναι επικοινωνιακό πρόγραμμα ούτε πεδίο κυβερνητικών πανηγυρισμών. Είναι δημόσιο αγαθό και θεμελιώδες δικαίωμα κάθε νέου ανθρώπου.
Δεν μπορεί η Ελλάδα του 2026 να εκπαιδεύει τους επαγγελματίες του αύριο με βιβλία του χθες και εργαστήρια που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες του σήμερα.
Η δημόσια παιδεία δεν χρειάζεται άλλα μεγάλα λόγια. Χρειάζεται χρηματοδότηση, σύγχρονες υποδομές, εξοπλισμό και πολιτική ευθύνη. Η ευθύνη αυτή έχει συγκεκριμένο αποδέκτη: την κυβέρνηση.
Γιώργος Μώρος
Υποψήφιος Βουλευτής Αχαΐας
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ – ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ