Το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών αποτελεί μία από τις σημαντικότερες δημόσιες δομές υγείας της Δυτικής Ελλάδας. Πίσω όμως από τη σημερινή λειτουργία του υπάρχουν ερωτήματα που αφορούν τη διαχείριση εγκαταστάσεων, την αξιοποίηση δημόσιων πόρων και την ασφάλεια των ασθενών.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το μεγάλο φυσικοθεραπευτήριο που είχε προβλεφθεί κατά την αρχική κατασκευή του νοσοκομείου, περί το 1990.
Ως φυσικοθεραπευτής, γνωρίζω ότι στο κεντρικό κτίριο είχαν διαμορφωθεί εκτεταμένοι χώροι φυσικοθεραπείας και αποκατάστασης, με εγκαταστάσεις υψηλών προδιαγραφών για την εποχή τους. Ανάμεσά τους υπήρχε και ειδική πισίνα υδροθεραπείας, χαρακτηριστικού σχήματος πεταλούδας, η κατασκευή και εγκατάσταση της οποίας απαιτούσε σημαντική οικονομική δαπάνη.
Το φυσικοθεραπευτήριο, ωστόσο, δεν αναπτύχθηκε ποτέ στην έκταση που προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός. Η ανεπαρκής στελέχωση περιόρισε τις δυνατότητες λειτουργίας του, ενώ σταδιακά σημαντικό μέρος των χώρων του διατέθηκε για άλλες νοσοκομειακές χρήσεις, όπως ιατρεία και εξεταστήρια.
Ακόμη και κατά τα τελευταία χρόνια, χώροι που είχαν απομείνει φαίνεται ότι παραχωρήθηκαν για διαφορετικές λειτουργίες.
Εδώ προκύπτει ένα ουσιαστικό ζήτημα: Όταν μια δημόσια υποδομή δεν λειτουργεί λόγω έλλειψης προσωπικού, είναι ορθό να καταργείται σταδιακά αντί να εξασφαλίζονται οι προϋποθέσεις αξιοποίησής της;
Ποιος αποφάσισε αυτές τις μεταβολές; Με ποιες μελέτες και ποια κριτήρια; Πόσα τετραγωνικά μέτρα του αρχικού φυσικοθεραπευτηρίου διατηρούν σήμερα την προβλεπόμενη χρήση τους;
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η τύχη της αρχικής πισίνας υδροθεραπείας. Λειτούργησε ποτέ; Ποιο ήταν το κόστος της; Υπάρχει ακόμη, αποξηλώθηκε ή μεταφέρθηκε; Υπάρχουν σχετικά στοιχεία απογραφής και διοικητικές αποφάσεις;
Δεν πρέπει, μάλιστα, να συγχέεται η συγκεκριμένη εγκατάσταση με διαφορετική πισίνα υδροθεραπείας που συνδέεται με τις υπηρεσίες της Κλινικής Αποκατάστασης.
Το ΚΕΦΙΑΠ και οι ανάγκες αποκατάστασης
Την ίδια στιγμή, δημόσιες καταγγελίες της Περιφερειακής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία Δυτικής Ελλάδας και Νοτίων Ιονίων Νήσων περιγράφουν σημαντικές δυσκολίες στη λειτουργία του Κέντρου Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης (ΚΕΦΙΑΠ).
Σύμφωνα με τις αναφορές αυτές, εξυπηρετούνται περίπου δέκα άτομα με αναπηρία, με μόλις τρεις εργαζομένους, ενώ γίνεται λόγος για ανεπαρκή στελέχωση και περιορισμένες δυνατότητες θεραπευτικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Αναφέρεται επίσης χώρος δραστηριοτήτων περίπου 50 τετραγωνικών μέτρων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τόσο είναι το σύνολο των εγκαταστάσεων.
Το ΚΕΦΙΑΠ στεγάζεται σε διαφορετικό κτίριο από το αρχικό φυσικοθεραπευτήριο. Το γεγονός αυτό καθιστά ακόμη πιο αναγκαία την εξέταση του συνολικού σχεδιασμού των υπηρεσιών αποκατάστασης του νοσοκομείου.
Παράλληλα, έχουν δημοσιοποιηθεί καταγγελίες ότι περίπου οι μισές από τις 21 κλίνες της Κλινικής Αποκατάστασης δεν λειτουργούν εξαιτίας ελλείψεων προσωπικού. Πρόκειται για διαφορετική δομή από το ΚΕΦΙΑΠ, αλλά για πρόβλημα που εντάσσεται στο ίδιο ευρύτερο ζήτημα: την επάρκεια των δημόσιων υπηρεσιών αποκατάστασης.
Οι αλλαγές χρήσης και η πυροπροστασία
Υπάρχει όμως και μία δεύτερη, εξίσου σημαντική διάσταση.
Οι χώροι ενός νοσοκομείου κατασκευάζονται βάσει εγκεκριμένων αρχιτεκτονικών σχεδίων, συγκεκριμένων χρήσεων και απαιτήσεων ασφαλείας.
Όταν ένα φυσικοθεραπευτήριο μετατρέπεται σταδιακά σε ιατρεία ή εξεταστήρια, πρέπει να είναι σαφές ποιες διοικητικές αποφάσεις ελήφθησαν και εάν εκδόθηκαν οι κατά περίπτωση απαιτούμενες πολεοδομικές εγκρίσεις.
Δεν υποστηρίζω ότι οι μετατροπές έγιναν αυθαίρετα. Ζητώ να γνωρίζουμε εάν οι σημερινές διαμορφώσεις συμφωνούν με τα εγκεκριμένα σχέδια και τις ισχύουσες απαιτήσεις ασφαλείας.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι μελέτες παθητικής και ενεργητικής πυροπροστασίας. Οι οδεύσεις διαφυγής, οι έξοδοι κινδύνου, η πυροδιαμερισματοποίηση και τα συστήματα πυρανίχνευσης δεν αποτελούν τυπικές λεπτομέρειες, ιδιαίτερα σε ένα νοσοκομείο με ασθενείς περιορισμένης κινητικότητας.
Υπάρχουν επικαιροποιημένες μελέτες που ανταποκρίνονται στη σημερινή πραγματική κατάσταση; Έχουν πραγματοποιηθεί οι απαιτούμενες εγκρίσεις και έλεγχοι;
Τι συμβαίνει με τις εργασίες στα ΤΕΠ;
Τα ερωτήματα αποκτούν πρόσθετη επικαιρότητα λόγω των εργασιών που πραγματοποιούνται στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών και στους παρακείμενους χώρους.
Η αναβάθμιση των ΤΕΠ είναι αναγκαία. Χρειάζεται όμως να γνωρίζουμε ποιες ακριβώς εργασίες εκτελούνται, ποιες εγκρίσεις έχουν εκδοθεί και πώς εξασφαλίζεται η ασφαλής μετακίνηση ασθενών, φορείων και προσωπικού όσο το νοσοκομείο λειτουργεί.
Εάν μεταβάλλονται εσωτερικές διαρρυθμίσεις ή διαδρομές κυκλοφορίας, έχει εξεταστεί η επίδρασή τους στις οδεύσεις διαφυγής και στην πυροπροστασία;
Η διατύπωση αυτών των ερωτημάτων δεν συνιστά καταγγελία παρανομίας. Αποτελεί αίτημα για τεκμηριωμένη ενημέρωση.
Η δημόσια περιουσία απαιτεί λογοδοσία
Το Υπουργείο Υγείας και η διοίκηση του νοσοκομείου οφείλουν να παρουσιάσουν τις σχετικές αποφάσεις, τις εγκεκριμένες κατόψεις, τα στοιχεία του εξοπλισμού και τις απαιτούμενες τεχνικές εγκρίσεις.
Οφείλουν επίσης να εξηγήσουν ποιος είναι ο σχεδιασμός για την ενίσχυση της φυσικοθεραπείας και της αποκατάστασης.
Δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητο ότι μια ακριβοπληρωμένη δημόσια εγκατάσταση εγκαταλείπεται επειδή δεν στελεχώθηκε επαρκώς και στη συνέχεια οι χώροι της διατίθενται αλλού, χωρίς να υπάρχει πλήρης δημόσια ενημέρωση για τις αποφάσεις και τις συνέπειες.
Η δημόσια υγεία δεν χρειάζεται μόνο νέα έργα. Χρειάζεται σωστή αξιοποίηση όσων έχουν ήδη κατασκευαστεί, επαρκές προσωπικό, ασφάλεια και διαφάνεια.
Αυτό ακριβώς ζητώ για το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών: συγκεκριμένες απαντήσεις, επίσημα έγγραφα και λογοδοσία για τις επιλογές που καθορίζουν τη λειτουργία του. Παράλληλα, επιφυλάσσομαι να θέσω το περιεχόμενο της παρούσας δημοσίευσης υπόψη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ, προκειμένου να εξεταστεί η δυνατότητα κατάθεσης σχετικής κοινοβουλευτικής ερώτησης.
Γιώργος Μώρος
Υποψήφιος Βουλευτής Αχαΐας
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ – ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
Φυσικοθεραπευτής
Πρόεδρος Φυσικοθεραπευτών Αχαΐας – Ηλείας του ΠΣΦ